Навоийнинг мана бу рубоийси эл орасида шунчалар машҳур бўлиб кетганки, кўплар уни ёд билади:

Ғурбатда ғариб шодмон бўлмас эмши,

Эл анга ишфиқу меҳрибон бўлмас эмиш.

 Олтун қафас ичра гар қизил гул бутса,

 Булбулга тикондек ошён бўлмас эмиш.

Бу шеър — шоирнинг илк лирикаси маҳсули. Олимларнинг далолат қилишича, у муаллиф, такдир тақозосига кўра, ҳозирги Эроннинг Машхад шаҳрида — мусофирликда яшаган даврида (1457-1464) ёзилган.

( Давомини ўқиш )

Тарихга назар ташласак, ер шарининг турли бурчакларида минг-минг йиллар илгари халқлар озодлик учун курашиб келганининг гувоҳи бўламиз. Бу курашларнинг шакли турлича, аммо моҳияти битта: ҳурриятга етишиш, истиқлолга эришиш бўлган.

Кечагина биз яшаган XX аср бугун тарих саҳифаларига зарҳал ҳарфлар билан ёзилди. Фактлар, маълумотлар далолат бериб турибди: шу аср бошқа асрларга қараганда, воқеаларга бой бўлди. Буюк ўзгаришлар содир бўлди. Энг муҳими, интиҳосида биз, ўзбеклар учун ҳам бахтли – буюк воқеа содир бўлди.

1991 йилнинг 31 август куни биз яшаётган муқаддас заминда, муқаддас юртда АДОЛАТ ОФТОБИ балқиб чиқди. Мангуга чиқди. Шу кундан эътиборан юртимизга – мамлакатимизга тенглик келди, ўзаро ҳурмат, қадр келди, эркин ўйлаш, завқ билан ишлаш, ширин даврон суриш келди. Дунё харитасида Ўзбекистон Республикаси деган давлат пайдо бўлди.

Шу ўринда бир савол туғилади: хўш, мустақиллик ўзи нима? Мазмун-моҳияти нимадан иборат, вазифалари қандай?

Муҳтарам Президентимиз Ислом Абдуғаниевич Каримов шундай таъкидлайди:
– Биз учун мустақиллик – энг аввало, ўз тақдиримизни қўлга олиш, ўзлигимизни англаш, миллий қадриятларни, урф-одатларни тиклаш, ҳаммамиз учун мўътабар шу Ватанда, ҳар бир хонадонда тинчлик-осойишталикни, барқарорликни сақлашдир. Азиз Ватанимизда адолат, инсоф, дину диёнат, меҳр-оқибатни қарор топтиришдир.

( Давомини ўқиш )